Voorlopig nog geen foto's maar wel een heel verhaal !

 Eerst en vooral, ik kan geen mails bekijken omwille van het zeer trage internet. Ik hoop binnenkort de mails van de laatste 3 dagen te kunnen bekijken en beantwoorden.

Nuevitas, een havenstadje. Na 85 km tegen de wind in fietsen eindelijk daar. Na wat zoeken naar een casa particular ben ik uiteindelijk toch is een goed hotel terecht gekomen, 12 euro per nacht , daarna een lekkere warme maaltijd..

Cubaanse steden als Nuevitas hebben iets zeer eigenaardigs: weinig straatlicht, veel vervallen huizen, een vrij desolaat uitzicht en toch zoveel volk dat op straat rondhangt, babbelts, wandelt... Zelfs jonge vrouwen lopen mooi gekleed in het duister zonder gevaar. Plaatst deze stad ergens in US of Amerika en het wemelt hier van de drugsdealers, straatbendes en je wordt wel eens overvallen. Hier dus niet. Ik ben te voet vanuit het hotel vertrokken wanhopug op zoek naar internet. Via, via, via ben ik in een armzalig huisje terechtgekomen waar ze illegaal internet hebben. In de officiele etecsa ( soort communicatiekantoor) hadden ze wel computerkaartjes maar geen computer. Je moest me hier zien zitten aan een te laag metalen tafeltje met een geimporteerde laptop. Kabels zijn provisoir via plafonds getrokken. Alles is precies gemaakt om snel te kunnen verhuizen. Voor illegale internetcomputers zou je 20j gevangenis kunnen krijgen, zeggen ze hier. Heel het stadje weet het maar toch kan het. En buiten op straat gaat het uitbundige avondleven door. Geen drugs, geen diefstal, geen overval. Toch heb ik hier een zeer  Napolitaans gevoel. De mensen houden onder elkaar blijkbaar een soort Omerta in stand voor deze enige internetverbinding in dit stadje. Ik heb lang moeten zoeken.

Cuba heeft op veel gebieden iets dubbel. Voorbeelden:
- Cuba heeft 2 munten, deviezen in de vorm van CUC en Cubaanse peso's. In wat betere winkels betaal je in CUC en in straatwinkeltjes in peso's. Ik kocht vandaag bv. 4 broodjes met ham voor 3,4 peso's wat overeenkomy met 10 eurocent.
- steden lijken zeer gevaarlijk maar zijn het net niet
- alle basisvoorzieningen zoals scholen, medische verzorging, bejaardenzorg... zijn gratis maar voor de minste luxe moeten de mensen zich kromwerken.


Anectdote: een uitbater van een Casa Particular durft wel openlijk praten met een vijftal vrienden maar niet met 10 omdat er altijd wel een verklikker kan bijzitten. Zijn buurman vertrouwt hij niet. Een informant waarschijnlijk.

Ik moet hier afsluiten want ze gaan hier stoppen. Tot later !

Cuba, het platteland, warm van hart en doodeerlijk

Ditmaal geen foto´s omdat deze prive internetverbinding zeer zeer traag is!

Enkele anecdotes dan maar zonder beeld.

Hotel in Sancti Spiritus. Dit is de juiste schrijfwijze want ik heb het bij een vorig bericht fout genoteerd. Voor de latinisten, ik vermoed dat de betekenis is: van de heilige (genitief) zijn geest. Klopt dit, Hugo of Heeroom?

Een paar Engelse fietsers waar ik dacht even een gesprekje mee aan te knopen. Van Brixton, volledig uitgedost als wielertourist met koersfietsen, kleurige kleding, speciale schoenen en natuurlijk fiets. Ze waren al gehaast om te vertrekken, een beetje nerveus en apart. Engels beleefd daarenboven. Gevolg, misschien 3 woorden uitgewisseld en weg waren ze. Precies in een eigen nerveus wereldje. Spijtig. Mijn filosofie is meer heel gewoon gekleed te zijn zodat ik de mensen erg nabij kan zijn wat vandaag wonderwel lukte.

Een kiosk met kranten onderweg, zo dacht ik toch. Kranten in Cuba, ik zie ze niet. Heel moeilijk te verkrijgen, ik zou niet weten waar. De televisie is volledig in handen van de staat. Internet zeer beperkt (en traag!), volgens mij ook volledig gecontroleerd. Dus wat ik hier schrijf passeert volgens mij ook via security. Hola! ¿Como esta? ¿Controllando mi? Zo! Het Cubaans ministerie van informatie zal wel amusement hebben met al mijn vakantiefoto´s. Ik heb trouwens 5 interviews klaar met Cubanen met als vraag ´Wat vind je van je leven in Cuba?´. Heel persoonlijke gesprekken op video die ik best thuis upload. je hoort er nog van.

Er was eens...
Er was eens een land, ver van de stad, waar mensen anders waren, open en eerlijk. Een verre fietser doorkruiste hun contreien en had problemen met zijn fiets, 4 spaken braken en de reiziger was mismoedig. Hij miste Johan, zijn goede fietsenmaker. Zijn wiel draaide kaduk en dat met al zijn reisgewicht. In een dorpje sloeg hij af en vroeg naar de juiste man om zijn wiel te maken. Vriendelijk gingen 2 dorpsbewoners mee en brachten de vreemdeling naar de juiste werkplaats. Bij het weggaan bood hij hun wat munten aan die ze kordaat weigerden. Hun dienst was hun meer waard dan wat geld. Ze namen hartelijk afscheid. De fietsenmaker werkte een uurtje en repareerde perfect het wieltuig, 4 nieuwe spaken, vakkundig geplaats.´Wat is mijn schuld?´, vroeg de reiziger, ´Geef wat je wil´, was zijn antwoord. Hij vereffende zijn schuld en was diep ontroerd door de kundigheid van de man maar bovenal zijn hartelijkheid. Hij laadde mijn zakken, zag dat alles goed was en vervolgde zijn weg. Nooit ben ik zo´n warmte en hartelijkheid tegengekomen en nooit zal ik dit vergeten! De vreemdeling vervolgde aangedaan en stil zijn weg...

Moron, een stadje aan de kust waar ik na enig zoeken in het duister een officiele Casa Particular vond. Illegale kamers worden je door allelei fietsende volgers aangeboden en het is moeilijk om ze af te slaan. Ze hebben allemaal familia en amigos die fantastische kamers hebben. Ik weet nu wel beter en pin me vast op Cubaanse legaliteit, kwaliteit en veilig. Het schijnt dat ze soms toeristen naar afgelegen ´kamers´ brengen en beroven. Of anders is de kwaliteit ondermaats en de prijs soms nog duurder.

Van Trindad naar Sancto Spiritu: veel wind tegen

 s' Morgens na een uitgebreid Cubaans ontbijt nog even door het stadje dat beschermd is als werelderfgoed.

 Dit is al onderweg, hij dus niet. Live can be as simple as that ! Hoewel toch niet echt mijn ding. Mensen hebben hier veeeel tijd, babbelen wat af, roepen continu naar elkaar bij het langskomen.
Enfin, onderweg 70km, veel wind tegen. Steeds vanuit het ZO, ik ga naar het ZO en tegen 16u draait hij steeds maar dan ben ik er bijna. Duwen dus tegen de wind en vele heuvels. Het lukt beter en beter ondanks de bagagelast.

 Cuba is ondanks de warmte een redelijk vochtig groen land zoals je ziet.

 Als je goed kijkt: een tinnen kom met zeker 3 kg tomaten (links van de vrouw) voor 10 centados, ongeveer 8 eurocent. Ik heb 2 tomaten gekocht (kan je eten als een appel) en 10 kleine zoete Cubaanse banaantjes als energietoevoer. In onze supermarkten zou niemand ze kopen (bruine plekken) maar hier zijn ze heerlijk !

Wel ja, na al de Casas Particulares, dit binnenlands hotel voor 35 euro met ontbijt. Groot koloniaal gebouw, hoge plafonds, rustig, grote kamers... Je herkomt dan helemaal. Even met niemand praten want die Cubanen kunnen er wat van !

2 korte filmpjes

Hier zie je mij even fietsen. Met wat techisch gedoe en nadien bewerken is dit het resultaat.

Een heel afgelegen dorpje, een school en een massa leerlingen. Als je dan met je vreemde dure fiets met 4 zakken langskomt gebeurt hetvolgende ! Press start !

Cubanen zijn fantastische mensen !

 Cienfuegos by night. Veel mooier dan Havanna.

 Een nachtapotheek? Van wacht? Ik vroeg weer beleefd of ik foto's mocht maken en omwille van de drukte kon het haar niet schelen.
Geen computer natuurlijk en zelfs de antieke kassa werd niet gebruikt. Alles met stylo en papier.

 Misschien kan je inzoomen: allemaal generische producten. Blijkbaar hebben ze bv. voor diabetes of hoge bloeddruk meestal dezelfde geneesmiddelen. Beperkte keuze maar goedkoop.

 Alle Cubanen verkrijgen alles gratis.

 Op dit stoeltje worden de generische geneesmiddelen gesorteerd in kartonnen doosjes met de scheikundige naam erop met stift geschreven. Zouden ze hier ook zo secuur vervaldata nazien?

 De revolutionairen Fidel en Che en... ontbreken zelfs niet in een apotheekkast. Het zullen straffe middelen zijn zeker. Je ziet hier huisbereidingen.

 Cubaanse apotheken zijn nogal gericht op kruiden. Dit schema verduidelijkt alles.

 Een ongelooflijk uitgebreid avondmaal, una cena. 4 gangen. Neen, Anne, ik denk niet dat ik ga vermageren op deze wijze. Trouwens, seffens wacht me hier in Trinidad hetzelfde !

 Ik slaap bijna met mijn fiets. Hij mag als een schoothondje mee in de kamer maar nog net niet in bed.

 Het mag al eens chique zijn, niet? Na dagen van Cubaanse eenvoud een overnachting in een oud herenhuis met aangepast materiaal. Lekkere koffie !

Monumentale gebouwen in Cienfuegos

Che, in mijn jeugdjaren een bekende poster die in vele kamers en op deuren hing. Wisten we toen wel wie hij was? Tony maakte ooit nog zo'n poster zelf. Ik vond dat machtig mooi.

Dit is nu eens een propere mooie Malecon (esplanade). Die van Havanna vond ik maar niks.

Deze kastelen werden gebouwd door suikerrietmagnaten die tonnen geld verdienden voor de revolutie op basis van uitbuiting en misschien zelfs slavernij.Fidel en co hebben aan dit grootverdienen terecht een einde gamaakt. Gelukkig hebben ze in Cienfuegos een en ander gerestaureerd en bewaard.

Toch een uitvloeisel van puur kapitalisme? Een aparte zone voor rijke bootbezitters? Ik snap het niet echt.

Ongelooflijk maar waar: een fietspad ! Ik moet dit wel delen met paard en kar. Zo zijn we helemaal in de lijn met mijn eerste mail met het liedje.

Prachtig, niet? Hier doorfietsen is toch marevilloso ! Het doet mij altijd denken aan het liedje van de Beatles: 'The long and winding road'.

Een kerkje onderweg: eglesia batistica, een zijtak van het Engels protestantisme. Binnenin een muziekaal gekletter door wat jonge gasten. Ik heb er een oorverdovende videoopname van gemaakt die ik thuis nog ga uploaden, in Cuba is internet hier veel te traag voor.

De pastoor, zijn vrouw en dochter. Tof gesprek over getrouwd priesterschap, Cuba... Hij ging mij een gebed opdragen bij de volgende misviering. Ik kreeg zowaar vleugels. Heel fijne mensen !

Onderweg, altijd mooi weer, groene natuur, bijna geen auto's maar als ze langskomen heb je het geweten: puur vervuiling.

Een heel afgelegen cafe met een biertje dat ik uren nog navoelde in de Cubaanse zon. Zeer fijne mensen. Ze zeggen zelf dat ze weinig hebben, alles delen met elkaar en zich hierbij goed voelen.

Ik kon het niet laten: mijn fiets als kapstok en omkleedhokje, een frisse (eerder warme) duik in het Caraibisch water. Dan zonder handdoek, zoals ons moeder het ons vroeger in Spanje leerde 'Loop nog maar even rond dan droog je vanzelf !' Wel ik heb het gedaan en het lukte!

Eindstation van vandaag: het mooie Trinidad dat uiteindelijk hoog op een heuvel bleek te liggen. Een koloniaal huis met kamer en seffens een uitgebreide gastvrije verse Cena met alles erop en eran. 

Weg van Havanna, op weg naar het echte Cuba

 Op en top Cubaans, iedereen in uniform, schoolkinderen piekfijn uitgedost !

 Overal revolutionaire leuzes

 Een apotheek waar ik spijtig genoeg binnen geen foto's mocht nemen.

 Even pauzeren voor de plaatselijke 'supermarkt'.

 Spoorwegen waren ooit de trots van Cuba. Vervlogen tijden. Bussen hebben deze rol overgenomen net zoals elke vorm van gemeenschappelijk transport. Zie verder !

 Een apotheek waar wel meer mocht. De apothekeres was alleen en kon dus aan niemand toelating vragen. Doe maar, zei ze.

 De toog, oude kassa. Alles moet met de hand geteld worden

Toch een frigo op de achtergrond. Een beperkte voorraad. Alle medicijnen zijn volledig gratis ! Net zoals de school, artsen, verzorging... Heel sociaal dus.

 Misschien een idee voor klantenwerving. Met zoveel inkijk zou je wel regelmatig langsgaan.
Neen, serieus, zij was de voorschriften aan het controleren. Herkenbaar? Iets wat we in België ook steeds moeten doen.

Eigenaardige Grieks aandoende voorgevels.

 Een school onderweg

Mijn maatje, steeds in de buurt, in de zon des te meer..

 Een klein afgelegen dorpje, zeer simpel. Na enig navragen een illegale Casa Particular. Beetje vreemd maar het viel wel mee. Zicht op mijn luxe balkon.
Bij het weggaan vroeg de 'verhuurder' nog of  ik een chica wenste, een hoertje dus. Manmoedig heb ik dit voorstel afgewimpeld. Je komt wat tegen. Ik heb een rustige nacht gehad.

Vraag naar een restaurant, Fernando heeft me hier heen gebracht met een gocarttaxi waar ik zeer goed gegeten heb maar natuurlijk veel te duur. Het deed deugd. Hij heeft van mij 2 biertjes gedronken, 3 CUC, waar een Cubaan 3 dagen voor moet werken.

Vroeg in de ochtend. Een straatbeeld in het dorpje waar ik overnachtte. Heel fijn, rustig, paard en kar, geen auto's, zachte temperaturen, fijne mensen.
Ik houd echt van de Cubanen, ze zijn zeer behulpzaam, laten je met rust, meestal eerlijk, trots... Enfin, geweldige mensen met liefde voor hun land.

Een zeer dichte mist overviel me. Ik werd helemaal nat zonder regen. Regendruppels parelden op mijn arm, broek en Tshirt doorweekt en toch warm buiten.

Ik heb uren zonder bril gereden want ik zag bijna niet meer door mijn brilglazen.

 Voor de liefhebbers, otra farmacia. Vermits ze met meer waren konden ze aan de chef vragen of foto's mochten. Neen dus.

 Een campagne tegen malaria
PS blijkbaar is dit bedoeld tegen tuberculose (heb ik nadien gezien)

 Een kruispunt met de hoofdautostrade van Cuba. Gewoon oversteken, niet?

 Woeste gezichten onderweg die vochten voor de revolutie !

 Inkom van een groot natuurpark in de buurt van Cienfuegos.

 Een plaatselijk bezoekje aan een viskwekerij. Cubaanse vrouwen zitten, zoals je ziet, goed in het vlees. Ze voelen zich er erg goed en sexy bij.

Een sptijtige duik in het tourisme. Iedereen op een kluitje, idioot bootje nemen op de achtergrond, winkeltje, parkingbewakers die je fiets willen bewaken...

 Zie ik er nu al iets beter uit, Rene? Mijn eerste dag in Havanna was na een jetlag van 6 uur.

 Caraibisch zeeschuim.

 Beetje eten onderweg.

 Een klassiek kusthotel met alles erop en eran. Voor 35 euro een goede kamer, 2 warme buffetmaaltijden, ontbijt en drank a volonte, spotgoedkoop maar toch onbetaalbaar voor de meeste Cubanen. Ik heb 's morgens nog eieren en broodjes mogen meenemen voor onderweg.

PS. het is hier dat de fameuze inval gebeurde via de Varkensbaai. Cubaanse vluchtelingen hebben samen met huurlingen en Amerikaanse steun een inval gedaan in 1959 (?) maar dit mislukte jammerlijk. Cuba viert dit natuurlijk continu.

Volgens mij zijn dit schietputten van tijdens de militaire revolutie.

 Fidel en Raoul, de gebroeders Castro, mogen niet ontbreken.

 Een typisch Cubaans huisje.

 Overal maar overal kom je dus deze oude Amerikaanse wagens tegen, zelfs in the middle of nowhere.

 Rijst wordt hier op het hete asfalt gedroogd. Je rijdt er wel eens over maar who cares. Een handige goedkope methode.

 Cubaanse banaantjes met bloem.

 Stond tegenover een huisje. Ik vroeg aan de buur op wie ze wachten? De man wist van toeten noch blazen. Ik vermoed dat ze op de helden van de revolutie wachten, een soort heropstanding?
Waarschijnlijk een 'verplicht' bord van een plaatselijk fabriek.
PS. een uitbater van een Casa Particular vertelde me dat dit ook gewoon kon betekenen dat ze je als bezoeker snel terug verwachten. Hoe alledaags iets ook wel kan zijn. Het kan niet altijd revolutionair zijn.

 Tooghangen.

 in dit ''cafe'.

 Een man die mij een koffietje cadeau deed en gewillig op de foto wou.

 Spoorwegovergang voor als er morgen een trein voorbij komt...

 Dit was echt heel diep in het binnenland langs een klein weggetje waar ik op een groep landarbeiders stuitte. Ze waren wel verbaasd mij te zien en hebben me ingewijd in de suikerrietproductie.

 Dit is dus een suikerrietstengel ontdaan van de schors. Je knabbelt erop voor de suiker en de rest spuw je uit. Hier worden dan nog papier en andere producten van gemaakt. Smaakte echt !

 Op zijn kop, een levering Dafalgan ?? Uitpakwerk!

 Deze man zat voor de apotheek en verkocht lotjes. Natuurlijk weer in de houding voor de foto !

 Tegenspraak tussen de affiche en de achterliggende vervallen fabriek.

 Een groep werkelijk hysterisch wordende middelbare scholieren die met meer dan 100 tegen de omheining aan drumden en hevig schreeuwden toen ze de vreemde snoeshaan zagen aankomen.

 Oeroude boom met een halve eeuweling.

 Alle transport is goed, als het maar rijdt en goedkoop is !

 Fidel aan de ingang van Cienfuegos. Je kan er niet langskijken !

De inkom van mijn huidige Casa particular. Een oud romantisch koloniaal huis uit 1930. Een heel vriendelijke ontvangst en seffens om 20u la cena met vis, groenten...

Ik heb hier nu 2u zitten computeren met Cubaanse internetsnelheid maar heb er toch deugd van gehad, hopelijk jullie ook !