Eindelijk een internetverbinding !

Enfin toch een degelijke betrouwbare Cubaanse internetverbinding. Traag maar het lukt. Hoewel, net bij het uploaden valt hier de stroom uit. Opnieuw beginnen!

Vertrek bij het ochtendgloren in Sancti Spiritus (ditmaal juist geschreven). Heerlijke ochtendtemperaturen en nog geen wind. Dit komt na een uurtje en altijd van de 'verkeerde' kant. Een oud hotel met hoge plafonds, een interne open ruimte (ontbijt) en slechts 15 kamers.

Nog in de stad, een kleuterschooltje, zoals bij ons maar dan buiten. Klappen in de handjes... Mij valt steeds het werkelijk multiculturele op in Cuba, alle kleuren door elkaar en het valt hun blijkbaar bijna niet meer op. De autochtonen zijn hier de indianen die er praktisch niet meer zijn.

Een Cubaanse Finse piste ! Op blote voeten op het asfalt. Je moet het maar doen. Onze voeten en benen zouden nogal kreunen.

Che is hier nog steeds immens populair, meer dan Fidel en Raoul. Maar ja, over de doden niets dan goeds zeker als ze als een martelaar in de revolutie gestorven zijn.

Dankzij de tip van mijn zoon Wouter heb ik nu tot in de namiddag fris water, vrij licht en er kan 1L water in. Ik drink dus hier toch geen kraantjeswater, de eerste maal op al mijn reizen.

Dit had nu eens onze financiele crisis kunnen voorkomen. ' Je mag net meer uitgeven dan je hebt'. De kredietcrisis was er dan niet geweest.

Onderweg voor een knepke (15 cent) een ananas volledig eetklaar gesneden. Dit smaakte echt goed ! Je kan langs de grote wegen in Cuba bijna gratis eten en drinken als je tenminste deviezen (euro's, dollars) hebt.
Die kan je dan omruilen in CUC en gewone peso's waar je alledaagse dingen mee koopt zoals deze ananas.

En ook drinken, fris gekoelde drank, vermoedelijk wel met kraantjeswater, dus toch ! Ik heb er niets van gemerkt.

Deze tocht heeft mij alles geleerd over fietsspaken ! Vermoedelijk ben ik ergens in een gat van de weg gereden met al mijn gewicht en is in mijn achterwiel nadien de ene spaak na de andere geknapt. Ik hoor het geluid nog. Eerst wist ik niet wat het was tot mijn wiel begon te waggelen. Een dorpje met een fietsenmaker, heel lieve mensen ! De man monteerde mij 4 nieuwe spaken. Hij had wel niet de juiste maten maar heeft zijn plan getrokken. En weer op weg !

Dit soort houten huisjes met strooien dak vind je toch nog overal op het Cubaanse platteland.



Moron, een Casa Particular, ontbijt. De man had illegaal internet op een eigen laptop maar dit was nu eens echt een 'world wide waiting' internet ! Veel geld voor weinig effect. Voor de rest een zeer vriendelijke familie.

Precies aan zee: verhuur van gocarts. Neen dus, samen met paardenkarren een zeer populair goedkoop transportmiddel. Hier dus een soort busstation van karretjes.

Spaken, deel 2. Nog eens 2 geknapt. Deze man heeft zelf een spaak mogen maken wegens onbekende maat. De kippen lipen in de buurt, een varken lag knorrend te kijken.

Toch is er nadien nog 1 gebroken. Een derde fietsenmaker (de beste) heeft dan maar 5 nieuwe spaken vakkundig nagemaakt, werkelijk perfect ! Hij heeft de eerst gemonteerde verwijderd omdat ze fout geplaatst waren, niet gekruist. 3de keer goede keer ! Dit was in een dorpje Esmerelda genaamd.

Dit was nu eens echt de leegte. Om me heen enkel woesternij en wind, veel tegenwind. Gedurende 9.5 dagen ben ik 'teruggefloten'

Rijst wordt dus, zoals eerder gezegd, ook op het asfalt gedroogd. Als er al eens een wagen over rijdt, het zij zo. Deze mannen schuifelen er over heen waardoor het verplaatst en gedraaid wordt voor verdere droging.

En dan bij elkaar gekeerd en in zakken gedaan. Een eindeloze rij...

Mijn meest primitieve slaaplaats: een camping met overnachtingskamers. Geen lakens, geen kussen, bijna geen water (op vrqqg enkele uren), eigenlijk volledig onderkomen. 6 euro/nacht.

Morning has broken...

Natuurlijk vonden de Cubaanse jonge mannen het best tof een tijdje met mij mee te rijden: zonder versnellingen en remmen, te laag zadel en maar duwen ! Straffe mannen.

Een eindeloos lange weg met tegenwind, ongeveer 45 km zonder enige voorzieningen.

En zo ziet dit er op de kaart uit: een rode streep zonder bolletjes (dorpjes).

Neovidas, overdag. Getrokken vanuit het hotel. Vrij bouwvallig, veel leegstaande woningen, weinig voorzieningen, een stad in stilstand.

's Avonds, donker, mannen spelen gezellig spelletjes.

Zo zien de straten eruit, lijkt gevaarlijk maar toch loopt iedereen hier rustig op straat, staan de deuren van de huizen wagewijd open, praten, lachen... Geen drugs, veilig.

Ziet er niet goed uit en toch. Hier heb ik dus ergens in een vervallen verborgen pand wat geinternet. Als stond er om snel verhuisd te worden. Illegaal en zeer strafbaar. Ik heb er mij even aan gewaagd voor het bericht van gisteren.

Fototje vlak voor het vetrek, oldtimer voor de deur. 12 euro per nacht met ontbijt.

Dit is dus een veel voorkomend beroep: bermen maaien. Geen machines want de mannen zijn te goedkoop: 320 peso's per maand of 11 euro. Jaren lang, dagen en dagen maaien met dezelfde zwenekende beweging.

Deze man doet dit dus al jaren en jaren, dag in dag uit, in regen en wind, in de hevige zon. Havenloze kleding, versleten handschoenen, getekende huid. Ik had een kort gesprekje met hem. Hij moest elke dag 1.5 km berm maaien van een paar meter breed.

Regen, regen en hevige zijwind. Mij broek, kousen en schoenen zijknat. Even een stalletje aandoen, 4x koffie en 4 broodjes om mee te nemen.

Een bijzonder gesprek met deze man over Cuba, zijn leven en zijn spritueel Christelijk geloof. Video kan je zien als ik thuis eigen internet gebruik. Heel vriendelijke mensen, in het teken van God. Hij beweerde bij het weggaan dat hij een voorteken had gehad dat 'un hermano' een broeder uit een vreemd land bij hem zou komen voor een interview.
Dit kerkje hebben ze met eigen middelen betaald en gebouwd. Cubaanse bouwmiddelen zijn zeer duur.

Hun huisje naast het 'kerkje' links.

Visvangst in een kreek op zijn Cubaans.Je moet hier een vergunning voor hebben.

Jongens onderweg in een bushokje.

Elk dorp maakt voor de revolutie zijn eigen ding.

Een fiets op zijn Cubaans: geen remmen (daar dienen schoenzolen voor en afstand houden), geen versnellingen natuurlijk en een achterreflector van 2 CD's. Je moet er maar opkomen. In onze tuin hangen trouwens ook 2 CD's tegen een buitenglas om te voorkomen dat er vogels tegen vliegen.

Anekdote:

Cubaanse adminstratie is wel echt kafkajaans. Voor alles moeten ze bonnetjes hebben, liefst getekend. Als je een briefje van 50 CUC (43 euro) wisselt wordt alles genoteerd: paspoort, biljetnr, datum.... Je moet eens meemaken als een barman zijn kas afsluit voor de volgende: eindeloos ! Een kaartje met inlogcodes voor 1 u internet (6 CUC of 5 euro!): bonnetjes, ontvangstbewijsjes... Ik denk dat ze mijn naam 100de keren zullen genoteerd hebben voor hun archiefkasten. Aan de andere kant voorkomt dit misschien fraude?

Voorlopig nog geen foto's maar wel een heel verhaal !

 Eerst en vooral, ik kan geen mails bekijken omwille van het zeer trage internet. Ik hoop binnenkort de mails van de laatste 3 dagen te kunnen bekijken en beantwoorden.

Nuevitas, een havenstadje. Na 85 km tegen de wind in fietsen eindelijk daar. Na wat zoeken naar een casa particular ben ik uiteindelijk toch is een goed hotel terecht gekomen, 12 euro per nacht , daarna een lekkere warme maaltijd..

Cubaanse steden als Nuevitas hebben iets zeer eigenaardigs: weinig straatlicht, veel vervallen huizen, een vrij desolaat uitzicht en toch zoveel volk dat op straat rondhangt, babbelts, wandelt... Zelfs jonge vrouwen lopen mooi gekleed in het duister zonder gevaar. Plaatst deze stad ergens in US of Amerika en het wemelt hier van de drugsdealers, straatbendes en je wordt wel eens overvallen. Hier dus niet. Ik ben te voet vanuit het hotel vertrokken wanhopug op zoek naar internet. Via, via, via ben ik in een armzalig huisje terechtgekomen waar ze illegaal internet hebben. In de officiele etecsa ( soort communicatiekantoor) hadden ze wel computerkaartjes maar geen computer. Je moest me hier zien zitten aan een te laag metalen tafeltje met een geimporteerde laptop. Kabels zijn provisoir via plafonds getrokken. Alles is precies gemaakt om snel te kunnen verhuizen. Voor illegale internetcomputers zou je 20j gevangenis kunnen krijgen, zeggen ze hier. Heel het stadje weet het maar toch kan het. En buiten op straat gaat het uitbundige avondleven door. Geen drugs, geen diefstal, geen overval. Toch heb ik hier een zeer  Napolitaans gevoel. De mensen houden onder elkaar blijkbaar een soort Omerta in stand voor deze enige internetverbinding in dit stadje. Ik heb lang moeten zoeken.

Cuba heeft op veel gebieden iets dubbel. Voorbeelden:
- Cuba heeft 2 munten, deviezen in de vorm van CUC en Cubaanse peso's. In wat betere winkels betaal je in CUC en in straatwinkeltjes in peso's. Ik kocht vandaag bv. 4 broodjes met ham voor 3,4 peso's wat overeenkomy met 10 eurocent.
- steden lijken zeer gevaarlijk maar zijn het net niet
- alle basisvoorzieningen zoals scholen, medische verzorging, bejaardenzorg... zijn gratis maar voor de minste luxe moeten de mensen zich kromwerken.


Anectdote: een uitbater van een Casa Particular durft wel openlijk praten met een vijftal vrienden maar niet met 10 omdat er altijd wel een verklikker kan bijzitten. Zijn buurman vertrouwt hij niet. Een informant waarschijnlijk.

Ik moet hier afsluiten want ze gaan hier stoppen. Tot later !

Cuba, het platteland, warm van hart en doodeerlijk

Ditmaal geen foto´s omdat deze prive internetverbinding zeer zeer traag is!

Enkele anecdotes dan maar zonder beeld.

Hotel in Sancti Spiritus. Dit is de juiste schrijfwijze want ik heb het bij een vorig bericht fout genoteerd. Voor de latinisten, ik vermoed dat de betekenis is: van de heilige (genitief) zijn geest. Klopt dit, Hugo of Heeroom?

Een paar Engelse fietsers waar ik dacht even een gesprekje mee aan te knopen. Van Brixton, volledig uitgedost als wielertourist met koersfietsen, kleurige kleding, speciale schoenen en natuurlijk fiets. Ze waren al gehaast om te vertrekken, een beetje nerveus en apart. Engels beleefd daarenboven. Gevolg, misschien 3 woorden uitgewisseld en weg waren ze. Precies in een eigen nerveus wereldje. Spijtig. Mijn filosofie is meer heel gewoon gekleed te zijn zodat ik de mensen erg nabij kan zijn wat vandaag wonderwel lukte.

Een kiosk met kranten onderweg, zo dacht ik toch. Kranten in Cuba, ik zie ze niet. Heel moeilijk te verkrijgen, ik zou niet weten waar. De televisie is volledig in handen van de staat. Internet zeer beperkt (en traag!), volgens mij ook volledig gecontroleerd. Dus wat ik hier schrijf passeert volgens mij ook via security. Hola! ¿Como esta? ¿Controllando mi? Zo! Het Cubaans ministerie van informatie zal wel amusement hebben met al mijn vakantiefoto´s. Ik heb trouwens 5 interviews klaar met Cubanen met als vraag ´Wat vind je van je leven in Cuba?´. Heel persoonlijke gesprekken op video die ik best thuis upload. je hoort er nog van.

Er was eens...
Er was eens een land, ver van de stad, waar mensen anders waren, open en eerlijk. Een verre fietser doorkruiste hun contreien en had problemen met zijn fiets, 4 spaken braken en de reiziger was mismoedig. Hij miste Johan, zijn goede fietsenmaker. Zijn wiel draaide kaduk en dat met al zijn reisgewicht. In een dorpje sloeg hij af en vroeg naar de juiste man om zijn wiel te maken. Vriendelijk gingen 2 dorpsbewoners mee en brachten de vreemdeling naar de juiste werkplaats. Bij het weggaan bood hij hun wat munten aan die ze kordaat weigerden. Hun dienst was hun meer waard dan wat geld. Ze namen hartelijk afscheid. De fietsenmaker werkte een uurtje en repareerde perfect het wieltuig, 4 nieuwe spaken, vakkundig geplaats.´Wat is mijn schuld?´, vroeg de reiziger, ´Geef wat je wil´, was zijn antwoord. Hij vereffende zijn schuld en was diep ontroerd door de kundigheid van de man maar bovenal zijn hartelijkheid. Hij laadde mijn zakken, zag dat alles goed was en vervolgde zijn weg. Nooit ben ik zo´n warmte en hartelijkheid tegengekomen en nooit zal ik dit vergeten! De vreemdeling vervolgde aangedaan en stil zijn weg...

Moron, een stadje aan de kust waar ik na enig zoeken in het duister een officiele Casa Particular vond. Illegale kamers worden je door allelei fietsende volgers aangeboden en het is moeilijk om ze af te slaan. Ze hebben allemaal familia en amigos die fantastische kamers hebben. Ik weet nu wel beter en pin me vast op Cubaanse legaliteit, kwaliteit en veilig. Het schijnt dat ze soms toeristen naar afgelegen ´kamers´ brengen en beroven. Of anders is de kwaliteit ondermaats en de prijs soms nog duurder.

Van Trindad naar Sancto Spiritu: veel wind tegen

 s' Morgens na een uitgebreid Cubaans ontbijt nog even door het stadje dat beschermd is als werelderfgoed.

 Dit is al onderweg, hij dus niet. Live can be as simple as that ! Hoewel toch niet echt mijn ding. Mensen hebben hier veeeel tijd, babbelen wat af, roepen continu naar elkaar bij het langskomen.
Enfin, onderweg 70km, veel wind tegen. Steeds vanuit het ZO, ik ga naar het ZO en tegen 16u draait hij steeds maar dan ben ik er bijna. Duwen dus tegen de wind en vele heuvels. Het lukt beter en beter ondanks de bagagelast.

 Cuba is ondanks de warmte een redelijk vochtig groen land zoals je ziet.

 Als je goed kijkt: een tinnen kom met zeker 3 kg tomaten (links van de vrouw) voor 10 centados, ongeveer 8 eurocent. Ik heb 2 tomaten gekocht (kan je eten als een appel) en 10 kleine zoete Cubaanse banaantjes als energietoevoer. In onze supermarkten zou niemand ze kopen (bruine plekken) maar hier zijn ze heerlijk !

Wel ja, na al de Casas Particulares, dit binnenlands hotel voor 35 euro met ontbijt. Groot koloniaal gebouw, hoge plafonds, rustig, grote kamers... Je herkomt dan helemaal. Even met niemand praten want die Cubanen kunnen er wat van !

2 korte filmpjes

Hier zie je mij even fietsen. Met wat techisch gedoe en nadien bewerken is dit het resultaat.

Een heel afgelegen dorpje, een school en een massa leerlingen. Als je dan met je vreemde dure fiets met 4 zakken langskomt gebeurt hetvolgende ! Press start !

Cubanen zijn fantastische mensen !

 Cienfuegos by night. Veel mooier dan Havanna.

 Een nachtapotheek? Van wacht? Ik vroeg weer beleefd of ik foto's mocht maken en omwille van de drukte kon het haar niet schelen.
Geen computer natuurlijk en zelfs de antieke kassa werd niet gebruikt. Alles met stylo en papier.

 Misschien kan je inzoomen: allemaal generische producten. Blijkbaar hebben ze bv. voor diabetes of hoge bloeddruk meestal dezelfde geneesmiddelen. Beperkte keuze maar goedkoop.

 Alle Cubanen verkrijgen alles gratis.

 Op dit stoeltje worden de generische geneesmiddelen gesorteerd in kartonnen doosjes met de scheikundige naam erop met stift geschreven. Zouden ze hier ook zo secuur vervaldata nazien?

 De revolutionairen Fidel en Che en... ontbreken zelfs niet in een apotheekkast. Het zullen straffe middelen zijn zeker. Je ziet hier huisbereidingen.

 Cubaanse apotheken zijn nogal gericht op kruiden. Dit schema verduidelijkt alles.

 Een ongelooflijk uitgebreid avondmaal, una cena. 4 gangen. Neen, Anne, ik denk niet dat ik ga vermageren op deze wijze. Trouwens, seffens wacht me hier in Trinidad hetzelfde !

 Ik slaap bijna met mijn fiets. Hij mag als een schoothondje mee in de kamer maar nog net niet in bed.

 Het mag al eens chique zijn, niet? Na dagen van Cubaanse eenvoud een overnachting in een oud herenhuis met aangepast materiaal. Lekkere koffie !

Monumentale gebouwen in Cienfuegos

Che, in mijn jeugdjaren een bekende poster die in vele kamers en op deuren hing. Wisten we toen wel wie hij was? Tony maakte ooit nog zo'n poster zelf. Ik vond dat machtig mooi.

Dit is nu eens een propere mooie Malecon (esplanade). Die van Havanna vond ik maar niks.

Deze kastelen werden gebouwd door suikerrietmagnaten die tonnen geld verdienden voor de revolutie op basis van uitbuiting en misschien zelfs slavernij.Fidel en co hebben aan dit grootverdienen terecht een einde gamaakt. Gelukkig hebben ze in Cienfuegos een en ander gerestaureerd en bewaard.

Toch een uitvloeisel van puur kapitalisme? Een aparte zone voor rijke bootbezitters? Ik snap het niet echt.

Ongelooflijk maar waar: een fietspad ! Ik moet dit wel delen met paard en kar. Zo zijn we helemaal in de lijn met mijn eerste mail met het liedje.

Prachtig, niet? Hier doorfietsen is toch marevilloso ! Het doet mij altijd denken aan het liedje van de Beatles: 'The long and winding road'.

Een kerkje onderweg: eglesia batistica, een zijtak van het Engels protestantisme. Binnenin een muziekaal gekletter door wat jonge gasten. Ik heb er een oorverdovende videoopname van gemaakt die ik thuis nog ga uploaden, in Cuba is internet hier veel te traag voor.

De pastoor, zijn vrouw en dochter. Tof gesprek over getrouwd priesterschap, Cuba... Hij ging mij een gebed opdragen bij de volgende misviering. Ik kreeg zowaar vleugels. Heel fijne mensen !

Onderweg, altijd mooi weer, groene natuur, bijna geen auto's maar als ze langskomen heb je het geweten: puur vervuiling.

Een heel afgelegen cafe met een biertje dat ik uren nog navoelde in de Cubaanse zon. Zeer fijne mensen. Ze zeggen zelf dat ze weinig hebben, alles delen met elkaar en zich hierbij goed voelen.

Ik kon het niet laten: mijn fiets als kapstok en omkleedhokje, een frisse (eerder warme) duik in het Caraibisch water. Dan zonder handdoek, zoals ons moeder het ons vroeger in Spanje leerde 'Loop nog maar even rond dan droog je vanzelf !' Wel ik heb het gedaan en het lukte!

Eindstation van vandaag: het mooie Trinidad dat uiteindelijk hoog op een heuvel bleek te liggen. Een koloniaal huis met kamer en seffens een uitgebreide gastvrije verse Cena met alles erop en eran.